Ik zou liever mijn hond kussen – Het verhaal van Eva en Daan

‘Eva, niet nu. Ik zou liever mijn hond kussen,’ zei Daan, terwijl ik me naar hem toe boog op de dansvloer. Zijn stem was luid genoeg voor iedereen om het te horen. Gelach vulde de kamer, het soort gelach dat je tot op het bot voelt. Ik voelde mijn wangen gloeien, maar ik dwong mezelf te glimlachen. ‘Nou, dan hoop ik dat je hond beter kan dansen dan jij,’ grapte ik, mijn stem trillend. Plotseling werd het stil. De muziek leek te verstommen, de mensen om ons heen keken weg, ongemakkelijk.

Een paar uur eerder, in ons appartement aan de Prinsengracht, had ik nog geprobeerd de sfeer luchtig te houden. ‘Daan, trek nou eens iets anders aan dan dat eeuwige blauwe overhemd. Het is een chic feest, geen voetbalavond bij je broer.’ Hij keek niet op van zijn telefoon. ‘Het maakt toch niet uit wat ik aan heb. Het zijn allemaal jouw vrienden, niet de mijne.’ Ik zuchtte. ‘Het zijn óók jouw vrienden. Je kent Marcus al sinds de universiteit.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat was vroeger. Mensen veranderen.’

Die woorden bleven in mijn hoofd hangen terwijl we naar het penthouse van Marcus fietsten. De lucht was zwaar van de zomerhitte, maar tussen ons voelde het ijzig. Ik probeerde het gesprek op gang te houden, maar Daan gaf alleen korte antwoorden. ‘Hoe was je dag?’ ‘Druk.’ ‘Wil je straks nog even naar buiten?’ ‘We zien wel.’

Op het feest probeerde ik me groot te houden. Marcus begroette ons met open armen. ‘Eva! Daan! Wat fijn dat jullie er zijn!’ Ik glimlachte, maar Daan bleef op de achtergrond. Terwijl ik met oude studievrienden praatte, stond hij aan de rand van het balkon, starend naar de grachten. Ik voelde me verscheurd tussen mijn verlangen om hem erbij te betrekken en de angst om hem nog verder van me weg te duwen.

Toen de muziek aanzwol en mensen begonnen te dansen, trok Marcus me de dansvloer op. ‘Kom op, Eva, laat zien wat je kan!’ Ik lachte en draaide een rondje. Even voelde ik me weer licht, alsof de zorgen van de afgelopen maanden verdwenen waren. Daan stond aan de zijkant, zijn handen in zijn zakken. Ik wenkte hem. ‘Kom je ook?’ Hij aarzelde, maar kwam uiteindelijk naast me staan. We dansten, onwennig, alsof we elkaar niet meer kenden.

En toen probeerde ik hem te kussen. Zijn afwijzing sneed dieper dan ik had verwacht. Het gelach van de anderen voelde als messen in mijn rug. Ik probeerde het weg te lachen, maar vanbinnen brak er iets. De rest van de avond bleef Daan op afstand. Ik zag hem praten met een vrouw die ik niet kende – lang, blond, met een zelfverzekerde lach. Ze raakte zijn arm aan terwijl ze lachte. Mijn maag draaide zich om.

Later, toen de meeste gasten weg waren, zocht ik Daan op het balkon. ‘Kunnen we praten?’ vroeg ik zacht. Hij keek me niet aan. ‘Waarover?’

‘Over ons. Over wat er net gebeurde.’

Hij zuchtte diep. ‘Eva, ik weet het niet meer. Alles voelt zo… geforceerd. Alsof we een toneelstuk spelen voor de buitenwereld.’

‘Is dat zo?’ Mijn stem brak. ‘Ik probeer gewoon… ik wil gewoon dat het weer goed is tussen ons.’

‘Misschien willen we allebei iets wat er niet meer is,’ zei hij. ‘Misschien zijn we gewoon te verschillend geworden.’

Ik voelde tranen branden achter mijn ogen. ‘Daan, alsjeblieft. We kunnen hier toch doorheen komen? We hebben zoveel samen opgebouwd.’

Hij draaide zich naar me toe, zijn gezicht hard. ‘Heb je het niet door, Eva? Ik voel me niet meer thuis bij jou. Alles draait altijd om jou, om jouw vrienden, jouw werk, jouw plannen. Ik ben mezelf kwijtgeraakt.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen. In plaats daarvan keek ik naar de lichten van de stad, de boten die zachtjes over het water gleden. ‘En die vrouw daarnet? Wie was dat?’ vroeg ik uiteindelijk.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Iemand van Marcus’ werk. Ze luisterde tenminste.’

‘En ik dan? Luister ik niet?’

‘Niet echt, nee. Je hoort me wel, maar je luistert niet. Je wilt alleen horen wat je uitkomt.’

Zijn woorden deden pijn, maar ergens wist ik dat hij gelijk had. Ik dacht aan de avonden dat ik laat thuis kwam, te moe om nog te praten. Aan de weekenden die ik vulde met afspraken, terwijl Daan steeds stiller werd. Aan de dromen die ik had, waar hij steeds minder in voorkwam.

‘Wat wil je dan?’ vroeg ik zacht.

Hij keek me aan, zijn ogen glanzend. ‘Ik weet het niet. Misschien wil ik gewoon even alleen zijn. Even ademen.’

Ik knikte, niet wetend wat ik anders moest doen. We fietsten zwijgend naar huis. In bed lag ik wakker, luisterend naar zijn ademhaling. Ik dacht aan vroeger, aan onze eerste zomer samen, toen alles nog vanzelf leek te gaan. Aan de beloftes die we elkaar hadden gedaan. Waar waren we elkaar kwijtgeraakt?

De volgende ochtend was Daan al weg toen ik wakker werd. Op tafel lag een briefje: ‘Ik ben bij mijn broer. Ik heb tijd nodig.’

Ik staarde naar het briefje, mijn handen trillend. De stilte in huis was oorverdovend. Ik belde mijn moeder. ‘Mam, ik weet het niet meer. Daan is weg. Hij zegt dat hij tijd nodig heeft.’

Ze zweeg even. ‘Lieve schat, soms groeien mensen uit elkaar. Maar geef het niet op zonder te vechten. Praat met hem. Echt praten.’

Ik dacht aan haar woorden terwijl ik door het lege huis liep. Overal lagen herinneringen: foto’s van vakanties, een vaas die we samen hadden uitgezocht, zijn favoriete mok. Ik voelde me verloren.

De dagen erna probeerde ik Daan te bellen, maar hij nam niet op. Ik stuurde berichten, maar kreeg alleen korte antwoorden. ‘Ik heb tijd nodig.’ ‘Laat me even.’

Op een avond stond ik voor zijn broer’s huis. Daan deed open, verrast. ‘Eva… wat doe je hier?’

‘Ik wil praten. Echt praten. Niet over mij, maar over jou. Over wat jij voelt.’

Hij liet me binnen. We zaten zwijgend aan de keukentafel. ‘Ik weet niet waar ik moet beginnen,’ zei hij uiteindelijk.

‘Begin gewoon. Ik luister.’

Hij vertelde over zijn werk, de druk die hij voelde. Over het gevoel dat hij altijd tweede keus was, achter mijn ambities. Over zijn angst dat we elkaar niets meer te zeggen hadden. Ik luisterde, echt luisterde, voor het eerst in lange tijd.

‘Ik wil niet dat we uit elkaar gaan,’ zei ik zacht. ‘Maar ik wil ook niet dat je ongelukkig bent.’

Hij keek me aan, zijn ogen moe. ‘Misschien moeten we hulp zoeken. Praten met iemand die ons kan helpen.’

Ik knikte. ‘Als dat is wat je wilt, dan doen we dat.’

Het was geen magische oplossing. De weken die volgden waren zwaar. We vochten, huilden, lachten soms zelfs. We leerden opnieuw naar elkaar te luisteren. Het was pijnlijk, maar ook bevrijdend. Langzaam vonden we elkaar terug, niet zoals vroeger, maar als twee mensen die kozen om samen verder te gaan, met alle barsten en littekens die daarbij hoorden.

Soms denk ik terug aan dat moment op de dansvloer, aan de pijn van zijn woorden en het gelach van de anderen. Maar ik weet nu dat het niet het einde was, maar een nieuw begin.

Was het allemaal de moeite waard? Of zijn sommige wonden te diep om ooit helemaal te helen? Wat zouden jullie doen als je in mijn schoenen stond?