Mijn naam is Marieke de Vries en ik heb twee keer geprobeerd mijn man te verlaten. Elke keer kwam ik terug, voor onze zoon. Dit is het verhaal van mijn strijd, mijn hoop en de keuzes die ik moest maken.
Mijn naam is Vivian en ik groeide op in een klein dorpje in Noord-Brabant, waar de geur van versgebakken brood en het geluid van kerkklokken mijn jeugd kleurden. Maar achter de gesloten deuren van ons rijtjeshuis speelde zich een ander verhaal af: het verhaal van mijn vader Charles en zijn worsteling met alcohol. In deze brief deel ik de pijn, hoop en het verlangen naar erkenning die mijn jeugd hebben gevormd.
Mijn verhaal begint in een krap huurhuis in Rotterdam, waar ik als kind samen met mijn ouders woonde. Onze buurvrouw, kleine Sofie, was altijd hongerig en haar vader verdronk in zijn eigen verdriet en drank. Dit is een verhaal over machteloosheid, mededogen en de vraag of je iemand echt kunt helpen die leeft in de schaduw van andermans fouten.