Mijn verhaal begint in een krap huurhuis in Rotterdam, waar ik als kind samen met mijn ouders woonde. Onze buurvrouw, kleine Sofie, was altijd hongerig en haar vader verdronk in zijn eigen verdriet en drank. Dit is een verhaal over machteloosheid, mededogen en de vraag of je iemand echt kunt helpen die leeft in de schaduw van andermans fouten.
Ik ben Marjolein de Vries, moeder van drie kinderen uit Rotterdam-Zuid. Op een ijskoude avond voor Kerst, wanhopig door de lege koelkast en het vooruitzicht van een feest zonder eten, maakte ik een beslissing die mijn leven voorgoed zou veranderen. Wat er die nacht in de supermarkt gebeurde, liet me niet alleen anders naar mezelf kijken, maar ook naar de mensen om me heen.
Mijn naam is Gerda van Dijk en ik heb mijn leven lang hard gewerkt op een boerderij in Friesland. Toen mijn schoonzoon mijn kleindochter plotseling meenam na een ruzie over iets ogenschijnlijk kleins, werd ik geconfronteerd met vragen over liefde, familie en wat het betekent om te geven. Dit is het verhaal van die dag, en de pijn die sindsdien in mijn hart leeft.
Dit is mijn verhaal over overleven nadat ik als jonge weduwe met drie kinderen achterbleef. Mijn eigen moeder weigert me te helpen, waardoor ik elke dag moet vechten tegen schuldgevoel, onmacht en hoop. In deze emotionele achtbaan probeer ik mijn kinderen een beter leven te geven.