Het was alsof de stilte in huis me begon te verstikken. Elke ochtend werd ik wakker zonder het geluid van voetstappen op de overloop, zonder gehaaste stemmen aan de ontbijttafel. Samen met Kees leerde ik opnieuw contact maken, maar we moesten eerst het verdriet en de afstand tussen ons erkennen voordat we de weg naar elkaar terug konden vinden.