Toen ik na twee jaar dienst in het buitenland eindelijk thuiskwam in Utrecht, trof ik mijn dochter alleen aan, met alleen onze hond als beschermer. Mijn vrouw was spoorloos verdwenen met haar minnaar, en mijn zoon was afhankelijk van zijn grote zus. De stilte in huis was oorverdovend en de pijn van verraad sneed dieper dan elke wond die ik ooit had opgelopen.
Mijn naam is Jeroen van Dijk en ik dacht dat ik eindelijk rust had gevonden met mijn neefjes, totdat mijn zus plotseling na acht jaar weer opdook. Haar schreeuw om haar kinderen terug te krijgen, bracht alles wat ik had opgebouwd aan het wankelen. Nu vraag ik me af: wat betekent familie eigenlijk als het verleden je blijft achtervolgen?
Dit is mijn verhaal, het verhaal van hoe ik als kind verhandeld werd tussen mijn eigen ouders. Mijn moeder sprak zonder enige emotie de woorden uit die mijn leven voorgoed veranderden. Nu, als volwassen vrouw, worstel ik nog steeds met de vraag of ik ooit echt geliefd kon zijn, en of geld en haat sterker zijn dan moederliefde.