Vanaf het moment dat ik, Petra, mijn koffers neerzette in het huis van mijn schoonouders in Haarlem, voelde ik hun blikken alsof ze door mijn huid priemden. In het begin dacht ik dat het tijdelijk zou zijn, een paar maanden, misschien een jaar – maar de dagen sleepten zich voort, vol ongemakkelijke stiltes en onuitgesproken spanning. Terwijl ik mijn eigen ruimte verloor, verloor ik langzaam ook mezelf in de verwachtingen en rituelen van een familie die nooit de mijne zou worden.