Vanaf het moment dat ik thuiskwam en de spanning in de woonkamer kon snijden met een mes, wist ik dat er iets onomkeerbaars was veranderd. Mijn hart bonsde, niet van angst om boos te worden, maar van de angst dat mijn aanwezigheid niet meer gewenst was in mijn eigen huis. Terwijl ik worstelde met het verlangen weg te rennen, moest ik ook vechten tegen het schuldgevoel dat ik degene was die het gezin bijeen zou moeten houden.