βDan komen we gewoon minder vaakβ: op mijn 67e voelde het alsof mijn eigen zoon mijn pensioen wilde inruilen voor zijn planning
Toen mijn zoon tussen de koffie en appeltaart door zei dat we ons droomhuis misschien beter konden verkopen voor een modern familiecomplex, sloeg bij mij iets dicht. Het ging zogenaamd om saamhorigheid, maar voor mij voelde het als een gebroken belofte over rust, vrijheid en eindelijk leven op Γ³nze manier. πΏπ‘π
Hoe dat gesprek thuis volledig vastliep β en waarom ik me afvroeg of ik egoΓ―stisch was of juist eindelijk grenzen trok β lees je hieronder π